Filed under Deportes
Ironcat 2010: La crónica
Si existe el infierno, el sábado el infierno estaba en Ampolla…
Así empieza la crónica de la VII Ironcat ’10.
La noche del viernes al sábado aunque cené y estuve en cama pronto, fue horriblemente larga. No descansé nada y no fui capaz de dormir más que un par de horas por todos los nervios que tenía. Cerraba los ojos y sólo hacía que visualizar la carrera: la natación, las sensaciones con el neopreno puesto, si tragaría mucha agua… me imaginaba nadando en el mar como ya había hecho unas horas antes. También hubieron pensamientos para el sector de la bici, ir acoplado y hacer kilómetros y kilómetros. Hasta corriendo el maratón, el ritmo y cómo afrontar los kilómetros.
A las 5am sonó el despertador, aunque ya estaba despierto y me resultó fácil levantarme. Desayuné como siempre y al baño que en cuanto empezáramos no sabía cuándo tendría un descanso para volver a ir
.
Puntuales a las 6am nos fuimos a boxes con la bicicleta y la bolsa con la ropa, bidones, casco, etc.
Una vez lo dejé todo listo, a enfundarse el neopreno y dirigirse al arco de salida.
3.8km swimming
A las 7am, ya situado entre el montón, se da la salida y mientras veo a los primeros lanzarse a muerte a por la primera boya, el resto de mortales se conforma con meterse poco a poco en el agua e intentar coger ritmo.
Los primeros metros hasta la primera boya de giro fueron un constante parar y arrancar por evitar recibir palos o comerse los pies de alguien. Se podría decir que salida limpia porque no recibí ningún manotazo, pero no pude coger un ritmo tranquilo en ningún momento. Al girar la primera boya encaminábamos para la boya más lejana, con una boya blanca intermedia. Aquí notamos el corriente de fondo y el viento que provocaba un pequeño oleaje muy molesto. En mi caso, aunque respiro mucho mejor por el lado derecho, con ese oleaje se hacía imposible por lo que no había otra que respirar por la izquierda. Empezamos bien, el tramo más largo a nadar, con oleaje que impedía respirar con normalidad por mi lado fuerte y a contracorriente
. Mejor imposible. Aún así, al llegar a la tan ansiada boya giramos a la derecha para acercarnos a la playa para terminar la primera vuelta de dos. Paso la primera vuelta en unos 33 minutos.
La segunda vuelta fue peor. El neopreno ya empezaba a molestar: notaba como me rascaba el cuello, el velcro suponía. Me paro para intentar arreglarlo, pero nada, al final terminé con una buena herida. Luego también tenía problema con los hombros. Notaba como el neopreno me tiraba de hombros y no me dejaba levantar el brazo con normalidad. Me paré de nuevo e intentaba subirme la manga para tener más flexibilidad pero no conseguí mucho la verdad. A cada tanto me intentaba subir los hombros para ganar flexibilidad del neopreno pero fue inútil. La última vuelta fue muy incómoda. Sufriendo y sufriendo, y tragando menos agua de lo que me esperaba, llegué al puerto donde terminaba la natación, llegaríamos a boxes y podría subirme a la bici un rato.
Tras 1h 18minutos termino la natación y me voy para boxes. Ahí recibimos los primeros ánimos del público, y a Marga preguntándome qué tal me había ido. La verdad es que lo pasé mal, por nadar a contracorriente, por respirar por mi lado malo y por la incomodidad del neopreno; salí mareado y con la cara desencajada: blanco blanco me quedé.
Sólo tardé 7minutos en quitarme el mareo de encima, vestirme, ponerme crema solar, tomarme un gel y beber algo de bebida isotónica antes de salir con la bici. Más tarde me enteraría que habían abandonado unos pocos triatletas con mareos, vómitos y alguno con hipotermia.
180km cycling
Me esperaban 180km por delante y los empecé bastante animado y recuperado del chapuzón de hacía un rato. Salí a muerte! Primera cagada, demasiado fuerte, debería haber reservado mis fuerzas.

El tiempo estaba genial, despejado, con sol pero con mucho frío, tantos otros como yo salieron con la chaqueta de invierno.
La primera y la segunda vuelta fueron geniales, poco más de una hora por vuelta, un poco subido de pulsaciones pero bien alimentado e hidratado. A partir de la tercera vuelta el viento empezó a hacerse más fuerte, me costó 8 minutos más, y fue entonces cuando me desinflé.
A cada vuelta tanto mi madre, que me vino a ver, como Marga, se preocupaban por lo que pudiera necesitar y me daban los geles, barritas o bidones que les pedía.
La cuarta vuelta fue realmente dura, los tramos con viento de cara no era capaz de apretar y bajé el ritmo, iba más reservón ya que me sentía sin fuelle en las piernas. La quina vuelta la pasé mal, realmente mal, hasta el punto de pensar que al pasar por la Ampolla (punto de giro) me pararía unos minutos antes de subirme de nuevo.
La última vuelta fue agónica, no era capaz de apretar en unas rectas interminables con viento de cara.
Tras 7 horas y 22 minutos, con una media increíblemente baja, llegué a meta muy pero que muy tocado: vacío por el esfuerzo adicional contra el viento encima la bicicleta.
Al llegar a boxes no creía lo que veía, estaba más lleno de bicis de lo que creía, aunque eso era porque otros tantos habían abandonado en el sector ciclista porque estaban hartos de tanto viento.
42km running
En sólo 3 minutos dejé la bici, me puse de nuevo crema solar, me puse la gorra, las zapatillas y a correr. A diferencia de otras ocasiones, no sentía ese dolor de piernas que se tiene al dejar la bici y ponerse a correr. Me puse al trote para intentar ir cogiendo ritmo, pero fue inútil. No tenía pilas. Las dos primeras vueltas aguanté como pude a 48 minutos por vuelta, a unos 7 minutos por kilómetro. De pulsaciones iba bien, pero por muchos geles que me bebiera notaba como empezaba a coger una pájara de campeonato.
A partir de la tercera vuelta, ya estaba con un globo con el que sólo podía caminar y a duras penas. Me consolaba ver que realmente habían muy pocas personas que corrieran, quien más quien menos, caminaba o trotaba muy lentamente. Los ritmos del maratón fueron en general muy lentos. A tramos, o mi madre o Marga me acompañaban caminando o trotando los momentos en que podía hacerlo.
Pasó la cuarta vuelta, tenía todavía horas por delante para terminar, pero no podía despistarme. Todavía me acompañaban en algunos trozos del recorrido, dándome ese ánimo que te ayuda a dar paso tras paso y a no abandonar.
La quinta vuelta fue horrible, no podía más. Estaba agotado, pero tras 13horas de esfuerzo, Marga me animaba a continuar poco a poco pero sin parar. Por el camino ya sólo se veía a gente caminar, casi nadie trotaba, menos aún correr, había un chico que ya tenía la goma blanca, sólo debía pasar por meta y terminar. Pero iba fatal, caminando muy lentamente, parando a cada paso y con una mueca en la cara que denotaba que no podía más, se mareaba del esfuerzo. Al terminar la vuelta con la quinta goma de pelo, el speaker anunciaba.
- Sólo queda una hora y cuarto para terminar la prueba y cerrar la meta. Y todavía hay varios corredores dando vueltas.
- Caminando no llego – pensé. Me puse a correr, primero hasta el paseo, luego hasta la siguiente rotonda, luego hasta el camino de tierra, y un poco más hasta el punto de giro. Sí! Recogí la pulsera blanca!
De vuelta ya me uní con mi madre y Marga que me acompañaban y a quien había dejado atrás los minutos que había estado corriendo. De nuevo caminando, controlo la hora y pienso que sí llego. Si corro algún minuto más me muero y me desmayo. Con la compañía caminando, totalmente centrado en caminar sin hacer mucho caso a lo que me comentaban, pero es que no oía lo que me decían. Todavía me iba cruzando con otros triatletas, muchos de ellos iban mucho peor que yo, de todos modos los animaba a terminar, aunque por la hora que era no llegaban a meta a tiempo.
No conseguía el objetivo de entrar entre 11 o 12 horas, ni tampoco de llegar de día, ya era la puesta de sol y sólo me faltaban 4 kilómetros por terminar.
Se hizo de noche y a 15 minutos de las 10 de la noche, entraba por meta.
Ya soy finisher, tras 14 horas 43 minutos llegué a meta y obtuve la medalla y camiseta de finisher del VII Ironcat.
Clasificaciones en www.triatlo.org
Resumen:
- Total 14h 43min, 8497kcal consumidas.
- Swiming: 1h18min, posición parcial 145
- T1: 7min 02seg
- Cycling: 7h 22min, 23,7km/h de media, posición parcial 151
- Lap 1: 1h 01min, 161ppm
- Lap 2: 1h 03min, 162ppm
- Lap 3:1h 08min, 161ppm
- Lap 4:1h 19min, 151ppm
- Lap 5:1h 23min, 140ppm
- Lap 6:1h 28min, 141ppm
- T2: 3min 07seg
- Running: 5h 47min, 8min/km, posición parcial 206
- Lap1: 48min 38 seg, 153ppm
- Lap2:48min 24seg, 147ppm
- Lap3:1h 08min, 133ppm
- Lap4:1h 00min, 119ppm
- Lap5:1h 01min, 130ppm
- Lap6:1h 00min, 128ppm
Entradas relacionadas

























Gràcies
Per mí ja és molt.
Doncs jo crec que, ni en els meus temps d’esport, que vaig fer i molt, no hauria arribat ni a la primera boia. Si a sobre haig d’anar en bicicleta 180 quilòmetres, ja, ja i ja.
Bé. L’enhorabona.